ಕವನ

ಧರೆಗೆ ರುಜು ಮಾಡಿದೆಸೃಷ್ಟಿ ಸೊಬಗಿನ ವೈಚಿತ್ರದೃಷ್ಠಿ ವಿಹಂಗಮ ದೃಶ್ಯ ಕಾವ್ಯಪ್ರೇಮ ಪ್ರಣತಿ ಹಚ್ಚಿದೆ. ಹೊನ್ನ ಕಾಂತಿಯ ಸೂಸುತಭಿನ್ನ ರಾಗ ಮರೆಸಿಕಣ್ಣ ಬಿಂಬಕೆ ನೂರೆಂಟು ಮಾತು ಕಲಿಸಿಭರವಸೆಯ ಆಶಾಕಿರಣ ತುಂಬಿದೆ. ದೇವರ ದಯೆಯಲಿಬಾನಂಗಳದಿ ರಂಗಿನೋಕುಳಿಜೀವ ವೀಣೆ

ನನ್ನ ತವರೂರಿನ ಮುಕುಟಮಣಿಅಕ್ಷರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಜ್ಞಾನದ ಖಣಿಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯದ ದಿನಮಣಿಕನ್ನಡ ಮರಾಠಿಗರ ಮಣಿರತ್ನ ನೀ ಕವನಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿನ ನೀರಿನ ಎರಕಹೊಯ್ದ ಸಾಧನಕೇರಿಯ ಸಾಧಕಕವನ ಕೃತಿಗಳ ರಚಿಸುವ ಕಾಯಕಕಾಲೇಜುಗಳಲಿ ಪ್ರಿಯ ಬೋಧಕ ಬಡವ ಬಡವಿ ವೀಣೆ

ಕೇಳೋ ಕೇಶವ ಕೇಳೋ ಮಾಧವನನ್ನಂತರಂಗದ ರಾಗವನೀನೆ ನುಡಿಸಿದ ಒಲವ ಮಧುರಎದೆಗೊಳಲಿನ ನಾದವ ಎಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಕೂರಲಿನಿನ್ನ ಬಿಂಬವೆ ಕಂಡಿದೆಕ್ಷಣದಿ ಸೆಳೆವ ನಿನ್ನ ಕಂಗಳುಯಾವ ಮೋಡಿಯ ಮಾಡಿದೆ ನಿನ್ನ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಬೆರಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಯಾವ ಮಾಯೆ

ಸಮಾನತೆಯ ಸೌಗಂಧ ಬೀರುತವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲಿ ಏಕತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದೇಶದ ಪ್ರಗತಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದುಸಹೋದರತ್ವ ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಳೆಸುವ ಹಬ್ಬವು. ಸಂವಿಧಾನ ಜಾರಿಗೆ ದ್ಯೋತಕರಾಷ್ಟ್ರ ಧ್ವಜಕೆ ಗೌರವಿಸುತಸೈನಿಕರ ಶೌರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನದಿದೇಶಕಿದುವೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪರ್ವವು. ಕಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಸಲುಪ್ರಜೆಗಳೇ ಪ್ರಭುಗಳಾಗಿಬೇಧ

ನಾವು ನಕ್ಕೆವು ಅವಳು ನಕ್ಕಳುನಾವು ಅತ್ತೆವು ಅವಳು ಅತ್ತಳುಹಸಿವಾದಾಗ ಹಾಲುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳುತನ್ನ ಕೈಯ ತುತ್ತ ತಿನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು..! ಅವಳೇನು ಯಕ್ಷಿಣಿಯಲ್ಲಅವಳೇನು ಸಂಗೀತ ಕಲಿತಿಲ್ಲಸ್ವರ ಸಂಗತಿಗಳಂತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಆದರೂ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು..!ನಮಗಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಲಾಲಿಸಿಚಂದಮಾಮನ ತೋರಿಸಿದಳು..!ಹಾಗೇ ತಲೆಯ ನೆವರಿಸಿ ಹುಚ್ಚಿಯಂತೆತಾರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು..!ನಮಗಾಗಿ