ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ಅಪರಾಧ ಲೋಕದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳೂ ಬದಲಾಗಿವೆ. ಇಂದು ನಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೆರಳಚ್ಚಿನ (Fingerprint) ಮೂಲಕ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ಬೆರಳಚ್ಚು ದಾಖಲೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ಧತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಲು ಕಾರಣವಾದದ್ದು 1903ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಂಬಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಘಟನೆ. ಅಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಜೈಲೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಗೊಂದಲ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯನ್ನೇ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತ್ತು.
‘ಬೆರ್ಟಿಲನ್’ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಅಂದಿನ ಸವಾಲು
1880ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ಆಲ್ಫೋನ್ಸ್ ಬೆರ್ಟಿಲನ್ ಎಂಬುವವರು ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ತಲೆ, ಕೈ, ಕಾಲು, ಮತ್ತು ಬೆರಳುಗಳ ಉದ್ದ-ಅಗಲಗಳನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಅಳೆದು ದಾಖಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೈ ಅಳತೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಳತೆಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂಬುದು ಅಂದಿನ ವಿಜ್ಞಾನದ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಮಾಡಿದ್ದು ಲೀವನ್ ವರ್ತ್ (Leavenworth) ಜೈಲಿಗೆ ಬಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು.
ವಿಲ್ ವೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ನಿಗೂಢ ಆಗಮನ
1903ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ವಿಲ್ ವೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಲು ಕಾನ್ಸಾಸ್ನ ಲೀವನ್ ವರ್ತ್ ಜೈಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿನ ದಾಖಲಾತಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಎಂ.ಡಬ್ಲ್ಯೂ. ಮೆಕ್ಲೋಗ್ರಿ ಆತನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, “ನೀನು ಈ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ವಿಲ್ ವೆಸ್ಟ್ ತಾನು ಹಿಂದೆಂದೂ ಆ ಜೈಲಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದನು.
ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದು ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದಾಗ, ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಅವನಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವಂತಿದ್ದವು! ಅಲ್ಲಿ ‘ವಿಲಿಯಂ ವೆಸ್ಟ್’ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಫೈಲ್ ಇತ್ತು. ಆ ಫೈಲ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾವಚಿತ್ರವು ಈಗ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ವಿಲ್ ವೆಸ್ಟ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ಶೇ. 100 ರಷ್ಟು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬೆರ್ಟಿಲನ್ ಅಳತೆ ಪದ್ಧತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ವಿಲಿಯಂ ವೆಸ್ಟ್ನ ದೇಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಳತೆಯೂ ಈಗ ಬಂದಿರುವ ವಿಲ್ ವೆಸ್ಟ್ನ ಅಳತೆಗೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು!
ಒಂದೇ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ‘ಜೋಡಿ’ಗಳು!
ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ವಿಲಿಯಂ ವೆಸ್ಟ್ ಈಗಾಗಲೇ ಅದೇ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ 1901 ರಿಂದ ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು! ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದರು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖಗಳು ಎಷ್ಟು ಒಂದೇ ತರ ಇದ್ದವು ಎಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಅವರು ಅವಳಿ ಜವಳಿಗಳಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಿಕರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೊದಲೇ ಒಳಗಿದ್ದವರು
ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಪದ್ಧತಿ
ಬೆರ್ಟಿಲನ್ ಅಳತೆ ಪದ್ಧತಿ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಆಗ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೀರ ಹೊಸದಾಗಿದ್ದ ‘ಬೆರಳಚ್ಚು’ (Fingerprinting) ವಿಧಾನವನ್ನು ಬಳಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ವಿಜ್ಞಾನ ಗೆದ್ದಿತು! ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಅಳತೆ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಕೈಬೆರಳಿನ ಗೆರೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು
ಇತಿಹಾಸದ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪ್ರಭಾವ
ಈ ಒಂದು ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಅಮೆರಿಕದಾದ್ಯಂತ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದೇಹದ ಅಳತೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಬೆರಳಚ್ಚು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಬೆರಳಚ್ಚು ಎಂಬುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನನ್ಯ ಗುರುತಿನ (Unique Identity) ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲ ದಾಖಲೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇಂದಿನ ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ಲಾಕ್ ಮಾಡುವವರೆಗೂ ನಾವು ಬಳಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ್ದು ಈ 1903ರ ವಿಲ್ ಮತ್ತು ವಿಲಿಯಂ ವೆಸ್ಟ್ ಪ್ರಕರಣ.
ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಘಟನೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಲೇಖನ : ಡಾ. ಪ್ರಸನ್ನ ದೇವರಮಠ ಅನಿಲಕುಮಾರ್, ಮಾಗಳ.
