ನವೆಂಬರ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗದೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗೋಣ.

ಕನ್ನಡವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಜೀವನ ವಿಧಾನ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆ, ಇತಿಹಾಸ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರತೀಕ. ಕನ್ನಡದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿರಬೇಕು. ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸಿ, ಕನ್ನಡದ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗಿ, ಕನ್ನಡದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಷ್ಟೇ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲ. ವರ್ಷದ ಮುನ್ನೂರ ಅರವತ್ತೈದು ದಿನಗಳೂ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಿ ಬದುಕುವುದು, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು, ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ನೆಲ, ಜಲ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದ ಘೋಷಣೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತವೆ. ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳು, ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದ ಸಾಧಕರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಗೌರವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಭ್ರಮವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ, ಕನ್ನಡದ ಬಗೆಗಿನ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ರಕ್ಷಣೆಯ ಸಂಕಲ್ಪ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು.

1956ರ ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಹೋಗಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ಉದಯವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ 1973ರ ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರ ತ್ಯಾಗ, ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಅಡಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷಿಕ ಜನರೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕು, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದೊರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯವೇ ಏಕೀಕರಣ ಚಳವಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕೇವಲ ಸಂಭ್ರಮದ ದಿನವಲ್ಲ; ಅದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೋರಾಟ, ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಇಂದು ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ನಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ-ವಹಿವಾಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ.

ಭಾಷೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ನಾವು ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಕನ್ನಡಿಗರಾದ ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕವಿತೆ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಚಿಂತಕರು, ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರ ಬದುಕು ಹಾಗೂ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು.

ಇಂದಿನ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗಳಿಸೋಣ; ಆದರೆ ಕನ್ನಡದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ. ಜಗತ್ತಿನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ. ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನವು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವಾಗಬಾರದು. ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಗೌರವ ನೀಡುವ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದು ಬರಬೇಕು.

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಂದಿನ ಬರಹಗಾರರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸಂಶೋಧಕರು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಯುವಜನತೆಯ ಮೇಲಿದೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ತಾಂತ್ರಿಕ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಂತರ್ಜಾಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯಂತಹ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿನ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಸಬೇಕು.

ಕನ್ನಡದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನ ಶರಣರು ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಕಾಯಕದ ಮಹತ್ವ, ದಾಸೋಹದ ಮೌಲ್ಯ, ಸಮಾನತೆಯ ಆಶಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಸರಳವಾದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರು. ಜ್ಞಾನವು ಕೆಲವೇ ವರ್ಗಗಳ ಸ್ವತ್ತಾಗಿರದೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಉದಾತ್ತ ಆಶಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ವಚನಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾರಿದರು.

ಬಸವಣ್ಣನವರು, ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ, ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು, ಚನ್ನಬಸವಣ್ಣ, ಸಿದ್ಧರಾಮೇಶ್ವರ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಶರಣರು ಕನ್ನಡ ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದರು. ಅವರ ವಚನಗಳು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಕಾಯಕದ ಗೌರವ, ಸಮಾನತೆ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾರಿದವು. ಜನರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಜನರಿಗಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚಿಸಿದ ಶರಣರು ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದರು. ಅಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅನೇಕ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾ ವೈಭವವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕಾಯಕ ಮತ್ತು ದಾಸೋಹದ ತತ್ವಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬರಬೇಕು. ಶರಣರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಮೂಲಕ ಸಮಾನತೆ, ಸಹೋದರತ್ವ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಮುಂದಾಗಬೇಕು.

ಕನ್ನಡ ನಾಡು, ನುಡಿ, ನೆಲ ಮತ್ತು ಜಲದ ರಕ್ಷಣೆಯೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು, ನದಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಕನ್ನಡತನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಪ್ರಕೃತಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿರುವುದೂ ಆಗಿದೆ. ಪರಿಸರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ, ನೀರನ್ನು ಉಳಿಸುವ, ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಬೆಳೆಸುವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.

ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ತಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು. ದೇಶದ ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ಜನಪದ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಕ್ರಿಯವಾಗದೆ, ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಕೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು. ಗಡಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಲು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೀದರ ಸೇರಿದಂತೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರವೂ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಸಮರ್ಪಕ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಕಲಿಕಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಬರಹಗಾರರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕೇವಲ ಆಚರಣೆಗಳಾಗದೆ, ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನೆರವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು.

ಕನ್ನಡದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಂದಿನ ಯುವಜನತೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋಣ, ಕನ್ನಡದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದೋಣ, ಕನ್ನಡದ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸೋಣ, ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಸೃಜನಶೀಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕೀಳರಿಮೆ ಪಡದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವುದನ್ನು ಹೊರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದು ತಿಳಿಸೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಯ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸೋಣ.

ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಾರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ವರ್ಷದ ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕು. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂದು ಕನ್ನಡದ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗುವ ನಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡದ ಗೌರವವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕನ್ನಡದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ನಾವು ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.

ಕನ್ನಡವು ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ಕನ್ನಡವು ನಮ್ಮ ಬದುಕು, ಕನ್ನಡವು ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ಸಮಾನತೆಯ ಸಂದೇಶ, ಕುವೆಂಪು ಅವರ ವಿಶ್ವಮಾನವತೆಯ ಆಶಯ, ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕೊಡುಗೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ನಾವು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಬೇಕು.

ಬನ್ನಿ, ನವೆಂಬರ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗದೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡೋಣ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಓದೋಣ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋಣ, ಕನ್ನಡದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳೆಸೋಣ. ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ನೆಲ, ಜಲ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸೋಣ. ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ಮಾನವೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸೋಣ. ಕನ್ನಡತನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವನ್ನಾಗಿಸೋಣ. ಕನ್ನಡದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೆ ಪಸರಿಸೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕಾಣದೆ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ.

ಕನ್ನಡ ಉಳಿದರೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಕನ್ನಡ ಬೆಳೆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರ ಸಂಭ್ರಮ ಪ್ರತಿದಿನದ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳಲಿ. ಕನ್ನಡದ ಬೆಳಕು ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲೂ, ಮನಮನದಲ್ಲೂ ಸದಾ ಬೆಳಗಲಿ.

ಲೇಖಕರು: ಸಂಗಮೇಶ ಎನ್. ಜವಾದಿ,
ಬರಹಗಾರರು, ಪರಿಸರವಾದಿ, ಹೋರಾಟಗಾರರು,
ಬೀದರ್ ಜಿಲ್ಲೆ.