ನಂಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಸಂಜೆ ಆಗ್ತಿದ್ದಂಗೆ ಜಗುಲಿ ಮೇಲೆ ಕೂತು “ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ…” ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು. ನಾವು ಪಂಚತಂತ್ರ ಪುಸ್ತಕ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿರ್ತಿದ್ವಿ.
ಈಗ? ಈಗ ಅಜ್ಜಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಅಜ್ಜಿ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ನಿನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ತಂಗಿ ಮಗಳು “ಮಾಮ, ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕ ಬೇಡ, ಫೋನ್ ಕೊಡು Doraemon ನೋಡ್ತೀನಿ” ಅಂತಿದ್ಲು. ನಿಜ ಹೇಳ್ತೀನಿ, ಎದೆಗೆ ಚುರ್ ಅಂದ್ತು.
ಇವತ್ತು ಶಾಲೆ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ದೆ. ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಜನರ ಕೈಲಿ ಫೋನ್ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ “ಕೊನೆ ಸಲ ಯಾವಾಗ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ್ರಿ?” ಅಂದ್ರೆ, ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಜನ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡ್ರು. 30 ಸೆಕೆಂಡ್ ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡಿ ನೋಡಿ, 5 ನಿಮಿಷ ಕೂತು ಒಂದು ಪುಟ ಓದೋ ತಾಳ್ಮೆನೇ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ.
ಮೊಬೈಲ್ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಪಾಠಾನೂ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ರಾತ್ರಿ 12 ಗಂಟೆ ತನಕ ಫೋನ್ ನೋಡಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಗೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಬರೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಂಕಟ ಆಗುತ್ತೆ. ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡೋ ಯೋಚನಾ ಶಕ್ತಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಲ್ಲ.
ಇದಕ್ಕೆ ಏನ್ ಮಾಡೋದು? ನನ್ನ ಉಪಾಯ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಕೇಳಿ:
1.ಮನೆಲಿ “ದೀಪ ಹಚ್ಚೋ ಟೈಮ್” : ಸಂಜೆ 7 ರಿಂದ 7:30, ಟಿವಿ ಇಲ್ಲ, ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಒಂದು ಪೇಪರ್ ಓದ್ಲಿ, ಅಮ್ಮ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಓದ್ಲಿ. ಮಕ್ಕಳು ನೋಡಿ ಕಲೀತಾರೆ.
- ನಮ್ಮ ಗ್ರಂಥಾಲಯ: ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ಎಲ್ಲಾ ಟೀಚರ್ ಸೇರಿ 50 ರೂಪಾಯಿ ಹಾಕಿ 2 ಪುಸ್ತಕ ತರೋಣ. ಮಕ್ಕಳು ಬದ್ಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಓದ್ಲಿ.
ಕೊನೆ ಮಾತು ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಬಿಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಪುಸ್ತಕಾನೂ ಜೇಬಲ್ಲಿಟ್ಕೊಳ್ಳೋಣ. ಮೊಬೈಲ್ ಚಾರ್ಜ್ ಹೋದ್ರೆ ಹೆಣ ಆಗುತ್ತೆ. ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಚಾರ್ಜ್ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ ಮೆದುಳಿಗೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಚಾರ್ಜ್ ಹಾಕುತ್ತೆ.
ಲೇಖಕರು: ಬಸವರಾಜ ಹುಗ್ಗಿ
