ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಕತ್ತಲನ್ನು ಕಳೆದು ಬೆಳಕು ತೋರುವ ದಿವ್ಯ ದೀಪವೇ ಶಿಕ್ಷಕ. ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುವ ಮಗುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಗುರುವಿನ ಅಖಂಡ ಪರಿಶ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವುದು—ಅಮ್ಮ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ಸಾರ್ಥಕ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಕತ್ತಲನ್ನು ಕಳೆದು ಬೆಳಕು ತೋರುವ ದಿವ್ಯ ದೀಪವೇ ಶಿಕ್ಷಕ. ಅಮ್ಮ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು ಆ ಜನ್ಮಕ್ಕೊಂದು ಸಾರ್ಥಕ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗುರುಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ದವರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ?
ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿಗೆ
ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಬಾರದಿದ್ದಾಗ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಷರ ತಿದ್ದಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? “ಅ” ಎಂಬ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಪಯಣ, ಇಂದು ಜೀವನದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದೆ. ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರವೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ ಮೌಲ್ಯಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶಿಲ್ಪಿಯಂತೆ ರೂಪಿಸುವ ಕಲೆಗಾರರು
ಕಲ್ಲು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಾವ ಬೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಶಿಲ್ಪಿ ತನ್ನ ಉಳಿ-ಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸುಂದರ ಮೂರ್ತಿಯ ರೂಪ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ನಾವೂ ಸಹ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸದ ಕಲ್ಲಿನಂತೆಯೇ ಇದ್ದೆವು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ, ಕೋಪ-ಸಹನೆಯ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನ ಕಲಿಸಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದವರು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಸೋತಾಗ “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು” ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಆ ಒಂದು ಕೈ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನೂರರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸಿದ ಕರುಣೆಯ ಹಸ್ತ
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅಗಲಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ, ಅಮ್ಮನಂತೆ ಮುದ್ದಿಸಿ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿ, “ನಾನಿದ್ದೇನಲ್ಲ ಮಗುವೇ” ಎಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ತರಗತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದದ್ದು ಇದೇ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಬಾರದಿದ್ದಾಗ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು “ಅ” ಎಂಬ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ತಿದ್ದಿಸಿದ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದದ್ದು. ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರವೂ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಬೆಳಕಾಯಿತು.
ಕಲ್ಲನ್ನು ಮೂರ್ತಿ ಮಾಡುವ ಜಾದೂಗಾರ
ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಲ್ಪಿ ತನ್ನ ಉಳಿ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಹದವಾಗಿ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪೂಜನೀಯ ಮೂರ್ತಿಯ ರೂಪ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ನಾವೂ ಸಹ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸದ ಕಲ್ಲಿನಂತೆಯೇ ಇದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸುಪ್ತ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಸೋತಾಗ “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮಗುವೇ, ಬೀಳುವುದು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲಿಕ್ಕೇ ಹೊರತು ಸೋಲಲಿಕ್ಕಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು” ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಆ ಒಂದು ಕೈ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತು.
ತಮ್ಮಿಷ್ಟದ ದಾರಿಯಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಹಾದಿ
ತಾವಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದಬಾಷ್ಪ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಏಕೈಕ ಜೀವಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಶಿಕ್ಷಕ. ನಾವು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಗೆ ಹೋದಾಗ, “ನೋಡು, ಅವನು ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ” ಎಂದು ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಜೀವಗಳ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನಲ್ಲೂ ತಾಯಿಯ ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ತಂದೆಯ ಶಿಸ್ತು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವರದ್ದು ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಪವಿತ್ರ ತಪಸ್ಸು.
ಗುರುವಿನ ಋಣ ತೀರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಇಂದು ನಾವು ಗಳಿಸಿರುವ ಗೌರವ, ತಲುಪಿರುವ ಎತ್ತರ, ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಇಂಚಿನಲ್ಲೂ ಆ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬೆವರು, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಾರೈಕೆಗಳಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮಗೆ ಅಕ್ಷರದ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕುವ ಕಲೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಆ ಮಹಾನ್ ಚೇತನಗಳಿಗೆ ಶಿರಬಾಗಿ ನಮಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷಣ.
ಸ್ವಂತ ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ತಪಸ್ಸು
ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರೇ ತಮಗಿಂತ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ ಏಕೈಕ ಜೀವಿ. ತಾವು ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ದೋಣಿಯಂತಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಏರಿ ಸಾಗರ ದಾಟುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಾರೆ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನೋಡಿ, ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದೆ ಜ್ಞಾನ ಧಾರೆ ಎರೆಯುವ ಅವರದ್ದು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ತಪಸ್ಸು.
ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆ: ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಮನ
ಇಂದು ನಾವು ತಲುಪಿರುವ ಎತ್ತರ, ಗಳಿಸಿರುವ ಗೌರವ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮಗಿರುವ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬೆವರು ಮತ್ತು ಶ್ರಮವಿದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಬರುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಚರಣೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ನಮಗೆ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿ, ಸನ್ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸಿದ ಆ ಮಹಾನ್ ಚೇತನಗಳಿಗೆ ಶಿರಬಾಗಿ ನಮಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ದಿನ.
ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದ, ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ನಿಂತ ಎಲ್ಲಾ ಗುರುಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಮನಗಳು! ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸದೆ, ಬದುಕುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಗುರುಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಪ್ರಣಾಮಗಳು!
– ಡಾ. ಪ್ರಸನ್ನ ದೇವರ ಮಠ ಅನಿಲಕುಮಾರ್, ಮಾಗಳ.
ಪದವೀಧರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರು
ಸರಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ, ಮುದೇನೂರು,
ಹೂವಿನಹಡಗಲಿ, ವಿಜಯನಗರ ಜಿಲ್ಲೆ.
